Thursday 23 January 2014

കാഴ്ച

യാത്രയിൽ   എപോഴാണ്      കെട്ടിടം   ശ്രദയിൽപെട്ടതെനോർമയില.   പണ്ടെന്നോ   കേട്ടുമറന്ന 


മുത്തശ്ശികഥകളിലെ   യക്ഷികളുടെ   പ്രതികാരതിനിരയായ   ഇല്ലാത്തിന്റെ   അവശിഷ്ടങ്ങൾ 


പോലെ,    അതുമല്ലെങ്കിൽ      യക്ഷികൾ  കൂട്ടമായും  ഒറ്റയ്കുമൊക്കെ   സ്വയിര്യ  വിഹാരം 


നടത്തുന്ന   ഇടിഞ്ഞു   പൊളിഞ്ഞ   കെട്ടിടം!   


അങ്ങനെ ഒരു look  ഒക്കെ    കെട്ടിടത്തിനുമുണ്ടായിരുന്നു.
  

മേൽകൂരയില്ലാത്ത   ഏതാനും   ചുവരുകൾ   പൂർത്തിയാവാത്ത   ഏതോ   സ്വപ്നത്തിൻറെ   


ഭാരവും   പേറി   വല്ലാത്ത   തളർച്ചയോടെ   നിൽക്കുന്നു.   പച്ചപ്പിൻറെ   ലാഞ്ചന  


 പോലുമില്ലാത്ത   നീളൻ   പുല്ലുകൾ  അഹങ്കാരത്തോടെ  തലയുയർത്തിപ്പിടിച് 


കൂടെത്തന്നെയുണ്ട്. ചുറ്റുമുണ്ടാവുന്ന മാറ്റങ്ങളോനും ശ്രെദികാതെ ആ ചുവരുകളും 


നീളൻ പുല്ലുകളും സദാ കലഹിച്ചുകൊണ്ടിരികുകയനെനു  തോനുന്നു. എന്തിനേറെ 


കാറ്റിനെപൊലും അവ വകവെകാറില്ല. പിനീടെപോഴോ ഏതോ കാഴ്ച്ചയിൽ എനിക്ക് 


തോനി ആ കെട്ടിടം ആരുടെയോ ഒരു സ്വപ്നം ഏതോ ഒരു ചുവപ് നാടയിൽ കുടുങ്ങി 


കിടകുനതാനെനു. ഇതു ഇരുപതാം നൂടാണ്ടായതിനാലും യക്ഷികഥകക് 


വല്യ  scope  ഇല്ലാത്തതിനാലും  രണ്ടാമത്  പറഞ്ഞതാകാം  ശരിയെന്ന  നിഗമനത്തിൽ 


ഞാൻ  എത്തി.  എങ്കിലും യാത്രയിലെപ്പോഴും ആ സ്ഥലം ഏന്നെ വിശാലമായി 


ചിന്തിക്കാൻ  പ്രേരിപ്പിചുകൊണ്ടിരുന്നു. കാരണം മുത്തശ്ശികഥകളെ ഞാനെനും അത്ര 


മേൽ സ്നേഹിക്കുന്നു

No comments:

Post a Comment